Enter Keyword here..

And press enter.

Όταν η θάλασσα θέλει να σου δώσει…

Η ψαροτουφεκική μου εμπειρία ξεκινάει περίπου 17 χρόνια πριν, όταν στα 16 μου έπιασα στα χέρια μου το πρώτο μου ψαροτούφεκο, ένα 60άρι αεροβόλο παλαιάς κοπής. Ωστόσο, η πραγματική εξέλιξή μου σαν ψαροκυνηγός ξεκινά αρκετά αργότερα, με την αγορά της πρώτης μου στολής στα 23 μου. Με το πέρασμα των χρόνων, το ψαροτούφεκο, από χόμπι έγινε πάθος, και η προσμονή για την επόμενη βουτιά, σύνδρομο στέρησης! Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μέσα σε αυτά τα χρόνια το ψαροτούφεκο μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω καλούς φίλους. Η συντροφικότητα που αναπτύσσεται σε ένα ψαροτουφεκικό ζευγάρι είναι τόσο ισχυρή που είναι δύσκολο να μην οδηγήσει σε πραγματικές φιλίες, όταν ο ένας παρέχει ασφάλεια στον άλλον να επιστρέψει στην επιφάνεια, και, στο τέλος της ημέρας, στο σπίτι του.

Μετά από χρόνια που παρακολουθούσα βίντεο ψαροτούφεκου, ένιωσα κι εγώ την ανάγκη να αποτυπώσω καταρχήν και κατά δεύτερον να μοιραστώ τις δικές μου υποβρύχιες περιπέτειες… Μία από τις πιο έντονες από αυτές εκτυλίχθηκε τον περασμένο Οκτώβρη σε μία ανύποπτη εξόρμησή μου:

Είναι μια αρκετά φθινοπωρινή Κυριακή και το κολυμπητό ψάρεμα με τον καλό μου φίλο Νικήτα έχει κανονιστεί σε τόπο του Κορινθιακού. Ο Νικήτας, αν και πέρασε μια αδιαθεσία μέσα στη βδομάδα, δηλώνει πως νιώθει καλά, τουλάχιστον μέχρι να φτάσουμε στη θάλασσα… Οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις μας σήμερα είναι χαμηλές. Ο Νικήτας έχει περισσότερο στο μυαλό του να δοκιμάσει τα ολοκαίνουργια πέδιλά του, ενώ εγώ απλά να κάνω μια δυνατή προπόνηση και να βγάλω ωραίες βουτιές. Με το που φτάνουμε στην παραλία και ντυνόμαστε ο Νικήτας μου λέει ότι έχει πονοκέφαλο. Κακό σημάδι σκέφτομαι, αλλά εδώ που φτάσαμε ας πέσουμε και βλέπουμε… Λίγη ώρα αργότερα, στις πρώτες βαθειές μας βουτιές, εμφανίζονται σαργοί και ένα κοπάδι μικρές συναγρίδες. Παίρνω έναν ωραίο κιλίσιο σαργό, μακριά από το κοπάδι με τις συναγρίδες, που δεν φάνηκε να συγκινείται. Ο Νικήτας όμως δεν είναι καθόλου καλά, στην αμέσως επόμενη βουτιά και μετά την ανάδυσή του κάνει εμετό και τότε καταλαβαίνουμε ότι δεν πρέπει να συνεχίσει σήμερα. Αποφασίζουμε να μου κάνει ασφάλεια στην επιφάνεια για λίγες βουτιές ακόμα και μετά να επιστρέψουμε. Στην επόμενή μου βουτιά παίρνω μια συναγριδούλα από το κοπάδι, ενώ συνεχίζοντας λίγο παρακάτω και λίγο ακόμα βαθύτερα, παίρνω άλλον έναν μεγάλο σαργό! Το timing δείχνει να είναι πολύ καλό για ψάρεμα στο μέρος αφού ήδη έχω πιάσει τρία πολύ όμορφα ψάρια σε ακριβώς 8 βουτιές! Δυστυχώς όμως, πρέπει να γυρίσουμε, γιατί ο Νικήτας, εκτός του ότι δεν μπορεί να ψαρέψει, ταλαιπωρείται στην κατάσταση που είναι και από το κύμα που έχει σηκώσει. Κατά την επιστροφή μας, αναζητώ μια αφορμή να κάνω μία τελευταία βουτιά. Ζητάω τότε από τον Νικήτα να δοκιμάσω τα καινούργια του πέδιλα.  Στην κατάδυσή μου και πριν φτάσω στον βυθό βλέπω μακριά μου και βαθύτερα έναν 10άρη ροφό, λίγο πάνω από το βαθύ σκαλοπάτι. Το ψάρι πάει να φύγει αρχικά, αλλά η ήρεμη προσέγγισή μου στο βυθό και το καρτέρι που ακολουθεί το ηρεμεί και το κάνει να γυρίσει προς το μέρος μου πεταλουδίζοντας. Ξεκινάω τότε ένα αργό συρτό και σιγά σιγά μπαίνω σε απόσταση βολής. Ο ροφός στρίβει και ακριβώς την κατάλληλη στιγμή που γυρίζοντας προφίλ μου δίνει μεγάλο στόχο του ρίχνω από τα 4-5 μέτρα! Το δυνατό ψάρι πασχίζει να βραχώσει κάτω από το σκαλοπάτι, αλλά του κρατάω καλή κόντρα και δεν καταφέρνει να μου πάρει σχοινί. Στην επόμενή μου βουτιά τον βρίσκω σκαλωμένο  επιπόλαια στο σκαλοπάτι. Η πρώτη βολή ήταν τελικά κακή, αλλά αρκετή για να τον κρατήσει και τότε του δίνω απλά τη χαριστική βολή! Μια άτυχη μέρα εξελίσσεται σε πάρτυ!! Τελικά, όταν η θάλασσα θέλει να σου δώσει, ένα δίωρο κολυμπητό και 10 βουτιές αρκούν!!

Λίγες μέρες αργότερα θα επιστρέψουμε στο μέρος για ολοήμερο ψάρεμα, με μεγάλες προσδοκίες και πανέτοιμοι για πολύ πιστολίδι! Τελικά, μετά από 6-7 ώρες και πολλές δεκάδες βουτιές, καταφέρνουμε να κρεμάσουμε μόλις έναν κακαρέλο!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *