Enter Keyword here..

And press enter.

I’m ok!

Αύγουστος, ενάμιση μήνα πριν γεννηθεί ο πρωτότοκος γιος μου. Μεσημέρι, ζέστη. Χτυπάει το τηλέφωνο και είναι ο Σταύρος. «Έλα Στεφ» μου λέει, «χρειάζομαι βοήθεια στην Καλαμάτα για το παγκόσμιο πρωτάθλημα ελεύθερης κατάδυσης». Έτσι απλά μια βαρετή καλοκαιρινή μέρα γίνεται τόσο ενδιαφέρουσα!

Ετοιμασίες, υποχρεώσεις και τα τελευταία διαδικαστικά για την άδειά μου από την εργασία και φόρτωμα το αυτοκίνητο για έναν μήνα όλο αλμύρα και εμπειρίες!

Η πρόκληση είναι μεγάλη για εμένα καθώς και η ευθύνη που θα αναλάμβανα απέναντι σε τόσους δύτες! Το πόστο που με χρειαζόταν ο Σταύρος ήταν το τεχνικό κομμάτι του καθημερινού στησίματος της εξέδρας, τυπικός έλεγχος για την άρτια λειτουργία των σχοινιών, ερμάτων και των μοτέρ ασφαλείας για την ταχεία ανάδυση του δύτη σε περίπτωση ατυχήματος. Κατά τη διάρκεια των καθημερινών προπονήσεων και των αγώνων ήμουν το άγρυπνο βλέμμα πάνω από το βυθόμετρο που παρακολουθούσα μέτρο μέτρο την κατάδυση του κάθε δύτη.

Ο Σταύρος για μια εβδομάδα, πριν αρχίσει η επίσημη εκκίνηση του παγκόσμιου πρωταθλήματος, μου έδωσε όλες τις συμβουλές και τις κατάλληλες πληροφορίες για το πως θα κινούμε, τι πρέπει να ελέγχω και τις κινήσεις που θα πρέπει να κάνω σε οποιοδήποτε περιστατικό!

Η ομάδα ασφαλείας βεβαίως δεν αποτελείτο μόνο από εμάς τους δυο, έμπειροι δύτες ασφάλειας με πολλές συμμέτοχες σε αγώνες από όλο τον κόσμο, δυο γιατροί και δικά μας παιδιά από Ελλάδα  συγκροτήσαμε την τότε safety team!

Κάθε πρωί λοιπόν η safety team σαν καλοκαρδισμένο ρολόι άρχιζε την προετοιμασία της εξέδρας, το στήσιμο των σημαδούρων και το ζέσταμα των δυτών ασφαλείας για μια πλήρως ασφαλή μέρα βουτιών για όλους τους δύτες.

Δύτες από όλο τον κόσμο ήρθαν στην Ελλάδα μας, και συγκεκριμένα στην Καλαμάτα. για να διαγωνιστούν στο άθλημα που τόσο αγαπάνε. Ο μήνας Σεπτέμβριος ενδείκνυται για την δραστηριότητα της ελεύθερης κατάδυσης λόγω καιρού και ο κόλπος της Καλαμάτας δημιουργεί το γνωστό πλέον calm zone όπως συνηθίζει να λέει ο Καστρινάκης!

Από τα μάτια λοιπόν της εξέδρας πλέον το άθλημα της ελεύθερης κατάδυσης γίνεται ακόμα πιο συναρπαστικό. Κορυφαίοι αθλητές από όλο τον πλανήτη βρίσκονται μπροστά στα πόδια σου περιμένοντας από εσένα να κάνεις τα μέγιστα για μια ασφαλή βουτιά.

Ο τρόπος της προετοιμασίας ενός δύτη διαφέρει κατά πολύ από αθλητή σε αθλητή. Υπάρχουν αυτοί που χαλαρώνουν πάνω στις μικρές σχεδίες κάνοντας αναπνοές χαλάρωσης, άλλοι απλά ακούνε μουσική για να συγκεντρωθούν και άλλοι πάλι κάθονται μέσα στο νερό ήρεμοι και συγκεντρωμένοι. Ένας από τους τελευταίους αθλητές ήταν και η Natalia Molchanova, πάντα χαμογελαστή, χωρίς άγχος και αγωνία πριν την βουτιά και ένα μεγάλο χαμόγελο που συνοδευόταν με ένα ευχαριστώ προς όλους τους δύτες ασφαλείας καθώς και στα παιδιά της εξέδρας, μετά από κάθε της προσπάθεια.

Εντυπωσιακός αθλητής στα μάτια τα δικά μου είναι και ο David Mullins με φοβερές επιδώσεις στις προπονήσεις -124 μέτρων και ακόμα πιο εντυπωσιακός ήταν ο τρόπος και η άνεσή του όταν  έφτανε στην επιφάνεια και κρατούσε το σχοινί!

Η πρώτη μου σκέψη όταν τον έβλεπα ήταν: «Κάπως έτσι βγαίνω εγώ από τα -20m» και χαμογελούσα.

Σε καθημερινή βάση λοιπόν τις μέρες της προετοιμασίας οι αθλητές έκαναν ζέσταμα στις 5 σημαδούρες οι οποίες βρίσκονταν πίσω από τις σχεδίες αναμονής. Πάντα υπό την επίβλεψη ενός δύτη ασφαλείας. Το σχοινί στις σημαδούρες αυτές ρυθμιζόταν στο βάθος των 30m και οι βουτιές γίνονταν διαδοχικά και πάντα με το line yard στο χέρι και στο σχοινί για την ασφάλεια του δύτη.

Μετά το ζέσταμα του αθλητή ερχόταν ο δύτης ασφαλείας με το ηλεκτρικό σκουτεράκι για να τον μεταφέρει χωρίς πολλές κινήσεις στις σχεδίες αναμονής πριν την βουτιά.

Την ώρα της βουτιάς ο δύτης δήλωνε σε εμάς πάνω στην εξέδρα το βάθος στο οποίο ήθελε να βουτήξει, εμείς με την σειρά μας ρυθμίζαμε το σχοινί και το βυθόμετρο έτσι ώστε η βουτιά να γίνεται ορατή καθ όλη την προσπάθεια του δύτη.

Η βουτιά πραγματοποιείται, οι δυο δύτες ασφαλείας περιμένουν στην επιφάνεια και δίνοντας το σήμα touch down από την εξέδρα, βρίσκονται σε εγρήγορση ώστε να τον υποδεχτούν στο προβλεπόμενο βάθος και να τον συνοδέψουν έως την επιφάνεια.

Εκεί ο δύτης τηρώντας όλα τα πρωτόκολλα και δίνοντας το σύνθημα I’m ok θα πάρει την πολυπόθητη λευκή κάρτα. Σημαντικό ρόλο παίζει και η στάση των δυτών ασφαλείας όπου η παραμικρή επαφή με τον δύτη μπορεί να ακυρώσει μια πολύ ωραία προσπάθεια του δύτη που τόσο καιρό με κόπο και θυσίες προετοιμαζόταν για αυτή. Ας μην ξεχάσουμε την ακύρωση του Γιώργου Παναγιωτάκη στην πισίνα που ακυρώθηκε από έναν απλό ενθουσιασμό!

Τέλος, οι δύτες που τα επιχειρησιακά τους βάθη είναι μεγάλα, πηγαίνουν στις φιάλες οξυγόνου που τους περιμένουν στο βάθος των πέντε μέτρων, για αποκατάσταση.

Ατυχήματα βεβαίως συμβαίνουν σε διοργανώσεις τέτοιου μεγέθους αλλά το έμπειρο προσωπικό με γιατρούς και η καθεαυτού εμπειρία του Σταύρου κάνουν τα πάντα να φαίνονται τόσο απλά.

Δε θα ξεχάσω την βουτιά ενός έμπειρου δύτη στα -90m δηλωμένα. Παρατηρώντας το βυθόμετρο και ενώ όλα πήγαιναν φαινομενικά καλά, ο δύτης σταματάει στα -82m για περίπου 5 δευτερόλεπτα. Στη συνέχεια δίνω το σήμα στην ομάδα ασφαλείας για να ξεκινήσει η κατάδυση προς τον δύτη. Στην εικόνα του βαθόμετρου ο δύτης δείχνει να ανεβοκατεβαίνει, και ενώ έχουν περάσει 10 δευτερόλεπτα, οι δύτες ασφαλείας έχουν ήδη ξεκινήσει για να συναντήσουν τον δύτη και να του προσφέρουν ασφάλεια στην ανάδυση. Ταυτόχρονα ο δύτης ξεκάνει να ανεβαίνει. Τα δευτερόλεπτα κυλούν με αγωνία και στο βυθόμετρο ο ένας εκ των δυο δυτών συναρτάει στα -40m των δύτη. Ρήξη τυμπάνου και αποπροσανατολισμός του δύτη λίγο πριν αγγίξει το καρτελάκι του, ό,τι ακριβώς διαπίστωσα στο βυθόμετρο. Ο δύτης συνοδεύτηκε στην επιφάνεια από τους δύτες ασφαλείας και οι γιατροί ανέλαβαν τον περαιτέρω έλεγχο. Τα πάντα λειτούργησαν άρτια σε αυτή την περίπτωση. Εκτός από το τύμπανο του άτυχου δύτη!

Έπειτα από την προσπάθεια όλων των αθλητών και την ασφαλή τους μεταφορά στη στεριά με σκάφος του διοργανωτή, η δουλειά συνεχίζεται για εμάς τους ανθρώπους της εξέδρας.

Τακτοποίηση των σχοινιών, αφαίρεση μπαταριών, και φόρτωμα όλων των εργαλείων  στο σκάφος.

Οι μπαταριές των μοτέρ που μαζεύουν τα σχοινιά φορτίζονται καθημερινά, οι φιάλες οξυγόνου αντικαθιστώνται με καινούργιες και οποιαδήποτε επισκευή χρειαστεί γίνεται εκείνη την ώρα για να είναι έτοιμη την επόμενη μέρα η εξέδρα για τους δύτες.

Στο τέλος της διοργάνωσης όλοι φεύγουν με ένα χαμόγελο και μια γλυκιά ανάμνηση. Φορτωμένοι με εμπειρίες, νέες φιλίες, ακόμα και έρωτες… Γιατί η ελεύθερη κατάδυση δεν είναι ανταγωνισμός, είναι γιορτή της θάλασσας!

Ένα μήνα λοιπόν, με καθημερινή επαφή με μεγαθήρια της ελεύθερης κατάδυσης είδα και έμαθα πολλά. Γνώρισα την ελεύθερη κατάδυση από άλλη οπτική γωνία και πλέον η λέξη βουτιά στα αυτιά μου δεν είναι μόνο το ψαροτούφεκο…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *